Life is Changing...

 बर्‍याच गोष्टी change होत आहेत.. जबाबदारीची जाणीव होऊ लागली आहे.. सर्व मित्रांचे लग्ण झाल्याने घरचे सुद्धा मागे लागलेत की एकाचे दोन व्हा.. So looks like मन stability शोधण्याचा प्रयत्न करतय.. Stable job, property search, investment options etc etc... बरेच विचार चालु आहेत... पण कुठेतरी जग फिरण्याचे स्वप्न दडुन बसलय... कुठेतरी स्वत:ची company start करण्याचा विचार लपुन बसलाय.. Life is changing

बरेच काही शिकायचे राहीलय... खुप खुप नवीन लोकांना भेटायच राहिलय... खुप सार्‍या गोष्टी try करायच्या राहील्यात... बर्‍याच प्रश्नांची उत्तरे शोधायची राहिली आहेत.. पण जबाबदारी आल्यावर हे सर्व असेच राहील का... I know time has the answer for it.. Whatever it may be... Life is changing

तशी life change व्हायला आधीच सुरुवात झालीय... आता त्याची जाणीव होत आहे असे वाटतय.. तसा मी मिथुन राशीचा असल्याने i like changes... Its my personality n attitude to accept changes..

I hope i will respond same here... I hope सर्व ठिक होईल.. 

बाकी एक गोष्ट माहिती आहे...सर्व परिस्थितीतून समोर जात राहायचे व life enjoy करत राहायचे 

आणि आपल्या स्वप्नासाठी जगायचे आहे... 

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवायचे आहे... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

३ Idiots

३ ईडियट्स... मस्त movie आहे... मस्त स्टोरी आहे... जीवाला जीव लावणारे मित्र...एक सीन मधे रँचोने जावेद जाफरीला सांगितलेलं असतं .. मै तो किसिको नही मिलूँगा, पर २ ईडियट्स आएँगे मुझे ढूँढने तब क्या करोगे.. प्रत्येकाच्या लाइफ मधे अशे काही मित्र असतात जे आपल्यावर खूप जास्त प्रेम करतात... माझ्या life मधीलसुद्धा अशेच 2 idiots आहेत... राहुल अन सोनु...  एक मावशीचा तर दुसरा मामाचा मुलगा... पण ह्यांची सोबत म्हणजे मित्रासारखी... अगदी लहानपणी पासुन आम्ही सगळ्यागोष्टी सोबतच केल्या आहेत... कदाचीत ह्यांच्यामुळेच मला कधीही मित्रांची उणीव भासली नाही... Bollywood वाले सुद्धा मित्राबद्दल फिल्म बनवताना ३ जणच दाखवतात... दिल चाहता है असो किंवा जिंदगी ना मिलेगी दोबारा... ३ इडियट्स असो वा काई पो छे... तशीच काहीशी chemistry आमची आहे... आम्ही तिघे सोबत आहोत तर गडबड गोंधळ चालुच असतो आणि सभोवताल जर शांत असेल तर मग नक्कीच काहीतरी problem असेल... 

मी आणि सोनु एकाच वयाचे तर राहुल २ वर्ष मोठा... लहानपणापासुन तिघेही सोबत.. खेळ असो वा अभ्यास... सगळी मजा मस्ती सोबतच केली... 

राहुल .. आम्हा तिघात मोठा पण कधीही दादा म्हणालो नाही त्याला किंवा त्यानेही दादागिरी केली नाही... स्वभावाने एकदम दिलफेक माणुस.. मित्राला जीव लावणारा.. माझ्यासाठी तर सर्व सोडुन लक्ष देणारा... एकदा काय झाले मी सहजच call केलेला.. हा hero त्याच्या manager सोबत meeting मधे busy... जसा माझा call आला.. Meeting थांबवली म्हणाला sir important call आहे avoid नाही करु शकत... तुम्ही थांबा..  मग काय माझा कोणताही call असो हा हातातली सगळी कामं बाजुला ठेउन माझ्याकडे लक्ष्य देतो..  मला कावीळ झालेला असताना त्याने माझी घेतलेली काळजी असो वा मी देशाबाहेर असताना आईची काळजी... त्याच्या सोबतचा गणपती dance असो वा drive करताना त्याला दिलेला त्रास असो... कधीही complain केली नाही त्याने... जगात सर्वात जास्त मी कोणाला त्रास दिला असेल तर तो हा... आमचे मित्रमंडळही commanach... माझ्या सर्व चांगल्या मित्रांना राहुल माहिती आहे... Rather only if you are a good friend of mine then i will introduce you to Rahul... 

सोनु.. माझ्या मामाचा मुलगा.. But सख्ख्या भावा पलिकडले नाते.. कधीही काही share करायचे असल्यास ह्याला एक phone करायचा... सोनु मुंबईला असतो... आजच एका common friend ला भेटलो तर तो म्हणाला यार सोन्याची बातच और आहे... तो असला की कसे वातावरण live असतं... लहानपणी military school मधील  त्याची साथ... सोबत केलेली भांडणं... तो सोबत नसला असता तर त्या दिवसांची मजा आली नसती.. मागच्या वर्षी मामीला एक promise केल की आमच्यात कधी दुरावा येणार नाही.. 

ह्या दोघांसोबतचे अनेक किस्से आहेत.. लातूर बिलोली हा usual ३ तासांचा प्रवसाला ८ तास लागलेला किस्सा असो वा त्यांच्या सोबतची औरंगाबाद tour, कोकण tour वा तिरुपती ला झालेली राहुलची मुंज.. ती tour.. चुप चुप के movie असो वा the angrez वा Jab we met... हसुन हसुन पोट दुखत असत ह्यान्च्यासोबत.. कितीतरी आठवणी आहेत.. त्यांची सोबत असताना life मधे मजा असते.. 

I want to cherish these moments forever...love being with them...जहाँ पनाह तुस्सी ग्रेट हो! तोहफा कबूल करो!!!

तुमच्या life मधे सुद्धा असे कोणी idiots नक्कीच असतील... त्यांच्यासोबतचे किस्से असतील... 

Please share here and let them know what they mean for you...

हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

...क्योंकी असली मजा तो सबके साथ आता है

लग्नाचा season चालु झालाय.. प्रशांतच्या लग्नासाठी सुट्टी काढली व ७ फेब्रुवारी ला लातुरला पोहोचलो... प्रशांत माझा मावस भाऊ.. लग्न घरी लगबग चालु होती.. मावशी अन मामाची मुले जमली होती.. सगळे आम्ही एकाच वयाचे.. फार तर फार एक-दोन वर्षाचा फरक... लहानपणापासुन, दिवाळीची वा उन्हाळ्याची सुट्टी म्हटली की सगळे आजोळी बिलोलीला भेटायचो... Group इतका मोठा आहे की cricket खेळताना players कधीच कमी पडले नाही... 

बिलोलीचे किस्से तर अनेक आहेत... सकाळी सकाळी लवकर उठुन दादा(आजोबा) सोबत शेतात जायचे.. विहीरीमध्ये मस्त पोहायचे... खुप मजा चालायची... बैलगाडीत बसुन जाण्याची ती मजा व त्या प्रवासाची सर आजच्या aeroplane च्या सफरीला सुद्धा नाही... सर्वात जास्त मी काय miss करतो तर रात्री गच्चीवर आकाशातील चांदण्या तारे बघत गाण्याच्या भेंड्या खेळणे... अंधारात घाबरत घाबरत भुतांच्या गोष्टी करणे...

हळुहळु सर्व मोठे झाले.. कोणाची exam तर कोणाला office मधे काम.. So बिलोलीला येण कमी झाले... परवा जेव्हा हैदराबादहुन बिलोलीला घरी गेलो तेंव्हा सगळ्या आठवणी ताज्या झाल्या... मोठी आई लग्न घरी लातुरला असल्याने तिचा पलंग रिकामा दिसला आणि डोळ्यात खळ्ळकन पाणी आले... मोठी आई अन दादांशिवाय बिलोली imagine नाही करु शकत मी... त्या दोघांनी एकत्र बांधुन ठेवलय आम्हाला.. आम्हा बच्चे पार्टीचा खुप जीव आहे त्यांच्यात... दादा जाऊन १० वर्ष झाली but i am yet to accept the fact... I just don't want to accept it.. This is just typical me.. I can't accept losing my people..

इकडे लातुरला लग्नघरी अशीच एक छोटीशी मैफलच जमली होती... मग वराती सोबत लग्नाच्या ठिकणी

जाताना बस मधे केलेला dance लहानपणीच्या सहलीची आठवण देऊन गेला... लहानपणी दादा आम्हा सगळ्यांना घेऊन कोणत्यातरी गावाला घेऊन जायचे.. कधी तुळजापुर पंढरपुर तर कधी निरा नरसिंगपुर गोंदवले आणि कधी मंत्रालय तिरुपती ... सगळ्यांसोबतच्या या सहलीची मजाच काही अौर असायची... 

मागच्या ५ वर्षापासुन बाहेर असल्याने हे सगळे miss करतोय.. Family शिवाय एकटेच वेगवेगळे देश फिरतोय.. तिथे गेलो की वाटते इथे आपली माणसे असायला हवी होती... क्योंकी असली मजा तो सबके साथ आता है...

३१ जानेवारीला नितेशचे लग्न होते हैदराबादला.. नितेशची joint family आहे.. माझे आणि आणखीण एका मित्राचे खुप छान स्वागत केले त्यांनी.. अगदी एका family member सारखे treat केलं.. त्याचे लग्न झाले की next day नितेशकडे एक छोटासा कार्यक्रम ठेवला होता जिथे त्याच्या आजोबांनी सर्व छोट्यांना as a token of love एक पाकीट दिले ... त्या मध्ये काही पैसै व एक चिठ्ठी होती... चिठ्ठीवर खुप सुंदर आशिर्वाद लिहीले होते आणि देवाकडे प्रार्थना केली होती की माझे हे कुटुंब सदा असेच हसत खेळत आनंदी व एकत्र राहो...

तुम्हा सर्वांसाठी हीच प्रार्थना करुन हा लेख संपवतो...

तुम्ही सुद्धा हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

Australia calling...

गोष्ट आहे १५-१६ वर्षापुर्वीची... मी सैनिकी शाळेत असतानाची... तिथे आम्ही रोज संध्याकाळी दुरदर्शन वर बातम्या पाहत होतो.. त्या दिवशी तारीख होती ३१ डिसेंबर.. रोज प्रमाणे संध्याकाळची प्रार्थना झाली की तिर्थे संरानी आम्हाला TV समोर बसवले... मी सोनुच्या बाजुला बसलो होतो... सोनु माझ्या मामाचा मुलगा.. आम्ही दोघे शाळेत एकत्र होतो... 

बातम्या चालू झाल्या... वृत्तनिवेदिकेने पहिले काही इकडल्या-तिकडल्या बातम्या सांगितल्या ... राजनीती, मारधाड, वगैरे बातम्यामुळे बोर होऊ लागले... मग new year celebrations च्या बातम्या चालु झाल्या... Australia मधील celebrations TV वर दाखवु लागले... Sydney harbour bridge चा तो दिमाखदार सोहळा वातावरण प्रसन्न करुन गेला... रंगीबेरंगी आणि वेगवेगळ्या फट्याक्यांनी मन जिंकले होते... मी लगेच सोनुला म्हणालो "सोनु, मला एकदा तरी Sydney ला जायचे आहे.. New year तिथे celebrate करायचे आहे"... सोनुचेही लगेच उत्तर "तू नक्की जाशील अभि, भारी आहेस तु"... मी हसलो आणि म्हणालो "बघु" ... मग काय दरवर्षी 31stला ते celebrations TV वर बघायचो आणि Sydney ला जायचे स्वप्न जागे ठेवायचो... 

बरीच वर्ष गेली.. २०१२ ला London ला new year celebrations enjoy kele...मस्त मजा आली... भयंकर थंडी मधे तिथे celebrate करण्याचा अनुभवच वेगळा होता... नंतर Leeds ला मानव आणि देवांगी भेटले.. देवांगीला सुद्धा Sydney new year बघायचे होते.. मग जेव्हा Singapore ला आलो त्याच वेळेस ठरवले की या वर्षी काहीही होवो Sydney ला ३१ Dec ला जायच़च.. मित्रांना सुद्धा विचारले... ते म्हणाले बघु... गजु आणि नितेश येण्याची possibility होती पण काही कारणास्तव त्यांचे cancel झाले... मी मात्र ठरवलच होता की एकटा का जायचे असेना पण या वर्षी Sydney नक्की.. 

Planning खुप आधीच चालु केली...मग काय tickets, hostels n various activities book केल्या... 30 dec ला खुप excited होतो.. एक स्वप्न पुर्ण होणार होतं... ३१ ला रात्री ०१:३५ ची flight होती... दुपारी १२:३५ ला Sydney ला पोहोचलो.. खुप आनंदी होतो.. संध्याकाळी ५ च्या आसपास  harbour bridge जवळ पोहोचलो. आधीच खुप गर्दी जमली होती... कोणी मित्रासोबत तर कोणी family सोबत आले होते.. मी एकटा जीव सदाशिव... आई दादा ताईला खुप miss करत होतो...

१२ वाजले आणि २०१५ चालु झाले होते... फटाके वाजणे चालु झाले होते... इतके वर्ष TV वर बघत असलेला तो सोहळा आज प्रत्यक्षात अनुभवत होतो... चेहृयावरील आनंद ओसंडुन वाहत होता... खुप खुश होतो... लहानपणी बघितले एक छोटेसे स्वप्न पुर्ण झाले होते...

सोनु ने बोललेला एक वाक्य आठवले

"Faith n Belief makes everything possible, keep faith and believe your dreams..."... 

Thanks sonu. You were correct.. This was for you buddy...

I like dreaming, i am a dreamer and can say one thing, dreams do come true. 

कोशिश तो कोई करके देखे...
सपने सच्चे भी होते है...
दुनिया कोई इतनी बुरी नही...
यहा लोग अच्छे भी होते है...

so keep dreaming and chase your dreams...

हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

तकिया कलाम...

New job, new place, new people.... Singapore  ला आल्यापासुन बरेच काही नवीन बघायला भेटत आहे... इकडचे लोक त्याच्या सवयी, इथली संस्कृती, खाणे पिणे... बरंच काही वेगळं आहे... England च्या cold n dry weather मधुन इथल्या hot n humid weather येताना खुप सार्‍या गोष्टी नवीन वाटल्या... सगळ्यात change वाटला तो लोकांच्या बोली भाषे मधे... I mean मी Chinese language ची गोष्ट नाही करत आहे तर English बोलण्या बद्दल सांगतोय... 

 

 England मधे असताना प्रत्येक वाक्यात Hello mate, hello love, cheers, या पैकी काही तरी ऐकायला यायचे... इथे प्रत्येक वाक्याच्या शेवटी लोक la जोडतात.. What la? It's not like that la Sorry la... मग कधी कधी वीट येतो त्याचा.. म्हणजे फक्त Singaporeans or Chinese लोकंच नाही तर इथे असलेले Indians सुद्धा.. वाटतं अरे काय la.. च्यायला.. एखादी गोष्ट adopt करायची तर चांगली गोष्ट adopt करा ना.. 

इथे रोज office मधे सुद्धा मी तकिया कलाम observe करत असतो.. माझ्या manager ला pet words use करण्याची आहे.. कोणतेही वाक्य असो तो start करतो there are two of things , one..... Two... आणि दुसरा word 'meaning'.. E.g. Meaning i am trying to tell u.. Meaning what i want to convey is.. Meaning... Meaning... मग वाटते अरे बाबा किती वेळा meaning म्हणणार.. बस ना आता..

माझा group मधे 2 colleagues आहेत त्यातल्या एकाला प्रत्येक वाक्यात basically तर दुसर्‍याला actually म्हणण्याची सवय आहे.. प्रत्येक वाक्य actually n basically ने start करतात... I am not exaggerating... ते ऐकायला इतके odd वाटते ना.. आणि त्यात वाक्य छोटे छोटे असले ना मग तर फक्त actually n basically ऐकायला येत... हा इकडून actually आणि तो तिक्डुन basically...

Cricket teams मधे सुद्धा तकिया कलाम observe करायला भेटतात.. धोनी आणि रोहीत शर्मा, दोघेही  you know , you know इतक्या वेळेस use करतात ना कि कधी कधी वाटत ते UNO चे brand ambassador आहेत.. 

मी पण या बाबतीत मागे नाहीये पण माझे तकिया कलाम people n time वर depend करतात.. आधी आमच्या DX group सोबत गप्पागोष्टी करायचो तेव्हा एक वाक्य नेहमी बोलायचो.. खोट सांगत नाही शाम्या खरं सांगतो.. मग शाम म्हणायचा अबे आम्ही कधी doubt घेत नाही तुझ्यावर.. ही post लिहीण्याचं एक मोठ्ठ कारण हे वाक्य.. परवा अशीच group chatting चालु होती आणि हे वाक्य अचानक आले... आणि शाम म्हणाला hey abhya is back.. आणि आम्ही सर्व खळखळुन हसलो... माझे recently जे interviews झाले त्यावेळेस माझे actually n basically use करण्याचे प्रमाण वाढले होते..

तुम्ही सुद्धा लोकांना त्याचे pet words or तकिया कलाम use करताना ऐकलं असेल.. तेव्हा तुमचे experience इथे comment करायला विसरु नका... 

ह्या छोट्या छोट्या गोष्टी observe करायला मला खुप मजा येते...

तुम्ही सुद्धा हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

फिर से उड चला...

मागचे काही महिने blog लिहीणे बंद होते... कारण ही तसेच होते म्हणा.. माझ्या एकटेपणाने मला blogger बनवले होते.. पण मागचे ४ महिने भारतात होतो.. आई दादा ताई सर्वांसोबत... एकटे असण्याचा प्रश्नच नव्हता...पुतणे आणि भाचे आजुबाजुला खेळायला... 'अभि मामा किती मस्तीखोर आहेस तु' ही आज पर्यंत ची सर्वात best compliment मला त्याच वेळेस भेटली... मस्त दिवस होते...

८ जानेवारीला leeds सोडले आणि सुट्ट्या चालु झाल्या.. मग काय भारतात आल्यावर नांदेड बिलोली पुणे मुम्बई शिवनेरी संगमनेर... महाराष्ट्र दौराच झाला.. आता singapore ला shift झालोय..  Hopes regular असेल blog वर... पण chances कमी आहेत कारण मला प्रवास करताना blog लेखन केलेले आवडते.. UK मधे असताना atleast कुठे फिरायला गेलो तर वेळ मिळायचा... Singapore आहेच आपल्या पुण्याएवढे, फिरायला जायचे म्हटलं तरी अर्ध्या तासात दुसरे टोक गाठु शकतो...

तर आज लिहीण्याचे कारण 'फिर से उड चला'... बरेच जण विचारत होते की बाहेर रहायचे होते तर भारतात का आलास... UK मधे राहुन 3 वर्षे झाली होती, तेच weather तीच लोक, तेच तेच life schedule... बोर झालो होतो... असे वाटु लागले की सगऴ तिथेच थांबलय... मला वाटत माझा स्वभाव 'ये जवानी है दिवानी' मधल्या रणबीर कपुरच्या character सारखा आहे.. मै चलना चाहता हु, दौडना चाहता हु, गिरना चाहता हु, फिरसे उठके भागना चाहता हु, बस रुकना नही चाहता... कदाचीत राशीवर गेलाय स्वभाव माझा...मिथुन रास माझी... चंचल स्वभाव आणि change पाहिजे life मधे..so निघालो...वैसे भी किसीने सही कहा है, कही पोहोचने के लिये कही से निकलना पडता है सही time पे कट लेना चाहिए वरना गिले शिकवे बढने लगते है... 

भारतात ही राहु शकलो असतो.. Actually त्याच इच्छेने आलो होतो... विचार होता स्वत: चे काहीतरी चालु करावे... पण मागच्या ३ वर्षात इथे बरच काही change झाले आहे.. तिथे ज्याला कोणालो भेटलो सगळे आपआपल्या आयुष्यात इतके busy की time च नाहीये त्यांच्याकडे... आईला सोडले तर सगळे जण busy... Disappoint झालो...  म्हटल असच जर असेल तर भारतात राहणे काय व बाहेर राहणे काय.. सर्व सारखेच... आणि एक विचार ही होता खुप लहानपणापासुन की जगात २००+ देश आहेत.. १० तरी देश बघावे.. So दुसरा Singapore choose केलं....बघावे इकडे काही दिवस... नंतर पुढचा destination... 

बाकी Singapore बद्दल बरेच लिहायचे आहे ते next blog post मधे...

पुढे काय होईल ते देव जाणो एक गोष्ट मात्र नक्की आहे

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवायचे आहे... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

असेच काहीतरी..

Project change झाला व  काम वाढले असल्या कारणाने मागील काही दिवसा पर्यंत Online blogs वाचणे बंद होते.. आता थोडासा settle झालोय.. So ते परत सुरु झालेय... आज काल काही biography किंवा अनुभव अश्या प्रकारांच्या blogs and movies वाचण्यात अथवा पाहण्यात आल्या... मुग्धा ताईचा blog n तिचे मुग्धाची रंगीत गोष्ट हे पुस्तक, tom hanks ची forest gump n captain philips movies, अशोक व्हटकरांच्या 72 मैल एक प्रवास या कलाकृती वरील चित्रपट हे त्यातीलच काही... 

मग विचार आला आपणही असे काहीतरी लिहावं... थोडासा plan केला.. मग ठरवले की triology बनवावी.. म्हणजे लहानपण,  मग तरुणपण आणि म्हातारपण... मग तीन नावे सुद्धा ठरवली... अभ्योदय, अभिरिक्षा आणि अभ्यास्त... ह्या पैकी पहिली २ तर मी पुर्ण करेन पण अभ्यास्ताचा शेवट मात्र अधुरा राहील व कोणालातरी पुर्ण करावा लागेल... At the moment तरी हे सर्व possible वाटतय पण बघु पुढे काय होईल ते... आखिर कल किसने देखा है़||

इग्लंड मधे आल्यापासुन स्वताःसाठी चांगला वेळ भेटतोय... Train मधुन travel करताना वा रात्री बिछान्यात असताना लिहीण्यासाठी काहीनाकाही सुचतच असते.. विचारांची speed इतकी fast असते व बरेचश्या गोष्टी लिहीपर्यंत विसरुन जातो.. आणि मग वाटते की असे काहीतरी साधन असायला हवे जे आपण विचार करता करता ते कागदावर उतरवुन घेइल... I hope अभ्यास्त पुर्ण होईपर्यंत असा काहीतरी शोध लागेल.... 

बाकी, आजकाल काही तरी change होतय... काय ते माहीती नाही... थोडासा शांत झालोय... डोक्यात विचारांचा कल्लोळ माजलाय... बरेचशी अपुर्ण कामे पुर्ण करतोय.... कदाचीत भारतात परत जाण्याचे वेध लागलेत.. Hopes काहीतरी चांगलेच होईल...

पुढे काय होईल ते देव जाणो एक गोष्ट मात्र नक्की आहे

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवायचे आहे... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

It Hurts...

श्याम सोबत सहजच chatting चालू होती... विचारले कसा आहेस रे... तो म्हणाला छान आहे पण इतका ही छान नाहीये.. मी म्हणालो का रे काय झाले.. तो सांगत होता.. काय बोलू यार, ऑफीस हून घरी येण्यास 2 तास लागतात.. पकुन जातो... मी म्हणालो.. सही है.. Enjoy.. तुला ऑफीस हून घरी जाण्यास 120 मिनिटा पेक्षा जास्त वेळ लागतो..आणि मला 12 मिनिटा पेक्षा कमी... तीकडून त्याचा reply तू जले पे नमक छिडक...मी म्हणालो.. साला तुम उधर बैठके ऐश करते..सब अपने दोस्तो के साथ enjoy करते...मैने थोड़ा जले पे नमक क्या छिड़का तुम्हे कड़वा लग गया... इधर साला.. पूरा जल जल के काला हो गया है.. नो सेन्सेशन.. It hurts re when you are not with your friends and family in their happy n sad moments...

इथे UK मधे आल्या पासुन बर्याचश्या चांगल्या गोष्टी घडत आहेत... जसे की prince William आणि Kate ची Royal Wedding, queens jubilee celebrations, olympics... Wimbledon, champions trophy etc etc... बहुतेक जण म्हणायचे... ऐश आहे तुझी, सर्व enjoy करण्यास भेटतंय... मी म्हणालो अमित दादाचे, पल्लवी ताईचे व श्यामचे लग्न miss केले.. त्या पुढे ही मजा माझ्यासाठी important नाहीये.. It hurts...

आजचा विषय थोडा वेगळा आहे... I mean याला सलग अशी storyline नाहीये तर तो काही collection of incidents शी संबंधीत आहे.. पण theme मात्र तीच आहे It Hurts...

अजुन एक प्रसंग... जुन मध्ये भारत-पाकीस्तान cricket match बघण्यास गेलो होतो... दोन्ही देशांचे बरेचशे supporters आले होते...birmingham train station मधुन बाहेर येताना एक group वाटेत गप्पा मारत होता.. ते लोक match बघण्यास आले होते, एका मित्राची वाट पहात होते... त्यातील एका british born desi मुलीकडे तिरंगा होता... तिने तो उल्टा पकडला होता... मी लगेच तिला सांगितले की झेंडा नीट पकड... माझ्या सोबत मानव होता.. तो म्हणाला असे कितीतरी जण भेटतील आणि तु कितींना सांगशील.. मी म्हणालो जेवढे दिसतील त्या सर्वांना सांगेल.. माझ्या झेंड्याचा अपमान मला नाही चालणार... It hurts...

प्रत्येकाला आपले जीवन जगत असताना काही मिळवण्यासाठी काही गमवावे लागते... त्याची किंमत काय ते मात्र आपल्या हातात नसते.. माझ्यासाठी माझे मित्र माझी family त्यांच्या सोबतचा time, ते moments हे खुप महत्वाचे आहेत... So त्या पैकी काही miss झाले की hurt होतं... 

बाकी कितीही hurt होत असले तरी जगायच असतचं

व जगता जगता आयुष्य सुंदर बनवायचे असते....

So, हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...

Once Again...

Once Again Its the celebration of Independence Day

Once Again The TriColor is hoisted at LalQila
Once Again We sang patriotic songs
Once Again We praised our forefathers for fighting against injustice

but
Once Again
Everything is same for a common man
A holiday to enjoy with family n friends
Abusing the government n politicians for not doing anything
Its the same thing happens everytime
And Its the same life

Once Again Its the celebration of Independence Day
Once Again We listened to speeches of great leaders
Once Again We watched patriotic movies
Once Again We enjoyed the feel of being independent

but
Once Again
Its the same day for me
Its the same story in the office
Its the same me
And Its the same life

Once Again...

मे महिना, सुट्टया आणि बालपण...

"या वर्षी उन खूप आहे" कालच आई म्हणत होती... मी म्हणालो "मे महिना चालु झालाय आता तर झळा आणखीण वाढतील"... दरवर्षी असेच होते, मे महिना आला की गर्मी वाढते आणि उन्हाळ्याबद्दल चर्चा चालु होतात... पण मे महिना हा आणखीण दोन गोष्टींशी निगडीत आहे.. सुट्टया आणि बालपण...

माझे माध्यमिक इयत्तेतील शिक्षण सगरोळीला सैनिक शाळेत झाले... मी आणि सोनु(मामाचा मुलगा), दोघे तिथेच होतो... आमची शाळा निवासी होती... १मे ला निकाल लागायचा आणि सुट्ट्या चालू... मग महिनाभर ना PT ना अभ्यास.. ना कोणी रागावणारे ना कोणी शिक्षा करणारे... मज्जाच मजा...त्या काळी दादांकडे ( आम्ही आजोबांना दादा म्हणत असु) एक जीप होती, Commander... आई, मामी आणि मामा व सोबत घरचे चिल्ले पिल्ले...सगळे आम्हाला घेऊन जायला शाळेत यायचे व आम्ही लगेच घरी निघायचो...... आम्ही नेहमी complaint करायचो की शाळेतुन घरी जाताना घर लवकर नाही येत पण तेच सुट्टया संपल्यावर शाळेत येताना, शाळा खुप लवकर यायची... 

सुट्टयामध्ये मी बहुतेक वेळ बिलोलीला असायचो... बिलोली, माझे आजोळ, तालुक्याचे ठिकाण.. आजी आजोबा मामा मामी तिथे असायचे... सुट्टयामध्ये आम्ही सगळी भावंड तिथेच जमा़यचो... मला ४ मामा व ३ मावश्या... त्यामुळे group ही तसा मोठाच.. १०-१२ जणांचा..

सकाळी लवकर ६ वाजता उठुन दादांसोबत मळ्यात जायचो..  ़संपुर्ण शेतावरुन एक चक्कर मारायची... पेरु, कैरी, चिंचा, बोरं, इंग्लिश आवळे वगैरे वगैरे खाउन झाले की मोर्चा विहीरीकडे वळायचा...शेतातील विहीर चांगलीच खोल होती, दादा एका गडी माणसाला आमच्यावर लक्ष ठेवायला सांगायचे आणि पुन्हा एक चक्कर मारण्यास निघुन जायचे... आम्ही सगळे पोहणं इथेच शिकलो...मनसोक्त पोहुन झाले की स्वारी वापस घरी निघायची ... जाताना मस्त इडली वड्या वर ताव मारायचा... घरी गेल्यावर सुद्धा साल पापडं, बोराच्या वड्या आणि महत्वाचे म्हणजे आंबे, या सगळ्यावर डोळा असायचाच... मग दिवसभर घरातच cricket खेळायचो... दादा नेहमी रागवा़यचे.. तेव्हा थोडावेळ शांत बसा़यचो... दादा बाहेर गेले की पुन्हा चालु...दिवस कसा निघून जायचा या कडे लक्ष्यच नसायचे...रात्रीचे जेवण झाले की सगळे जन गच्चीवर जायचो, तिथे मग पत्ते, अंताक्षरी, गप्पा रंगायच्या... थंड वातावरणात मोकळ्या आकाशा खाली मग झोप कधी लागायची हे कळायचेच नाही

नृसिंह जयंती ही उन्हाळ्यात असते.. त्या दिवशी आमच्याकडे मोठी पुजा असते... त्या दिवशीचा स्वयंपाक म्हणजे माझा सगळ्यात आवडता...मसालेदार वांग्याची भाजी, भरडा भाजी, पुरी, साधं वरण, भात आणि पन्हं, आंब्याचा रस... वाह, आता लिहीतानाही तोंडाला पाणी सुटतय...

आजकाल मात्र विचित्रच झालंय.. सुट्टया म्हणजे फक्त weekend होउन बसल्यात.. पैसे कमवायाच्या नादात कुठे तरी ते बालपण miss करतोय...मोकळ्या आकाशाखाली, गच्चीवर झोपून तर किती दिवस झाले ते ही आठवत नाही... अंताक्षरी आणि पत्ते तर दूरच पण सगळ्याना एकत्र मिळून बोलण्यास google hangout use करावे लागते...

खरच लहानपनीच्या आठवणी किती सुंदर असतात ना...

पण कोणीतरी म्हणालय़..Embrace you past but live in present..

So, हसा खेळा मस्त जगा...

आयुष्य सुंदर आहे व त्याला अजुन सुंदर बनवा... 

आपलाच

अभि

Keep Smiling... Be Happy n Always Remain So...